कलासक्त बाबासाहेब...

#उत्तम तबलावादक #व्हायोलीनवादक #दिग्दर्शक #शिल्पकार #क्रिकेटपट्टू

बाबासाहेबांना विविध कलांची उत्तम जान होती...

ते वयाच्या बारा - तेराव्या वर्ष उत्तम तबला वाजवत..स्थानिक भजनीमंडळात आपल्या तबला वादनाची चुणुक ते वेळोवेळी दाखवत...
एकदा गल्लीतल्या भजनाच्या कार्यक्रमाला तबला वाजवणारा माणूस आला नाही त्यावेळी स्वतः डॉ.आंबेडकर यांनी खूप छान तबला वाजवला, त्यावेळी लोकांनी तोंडात बोटे घातली.

आवड म्हणुन ते व्हायोलिन सुध्दा शिकले होते...
"किंग लियर" या नाटकाचा "शहानी मुलगी" नावाने मराठी अनुवाद करुन त्याचं फ़क्कड प्रहसन त्यांनी सादर केलं होतं..
देवलांच्या "संगीत शारदा" या नाटकाचं बाबासाहेबांनी दिग्दर्शनही केलं होतं...

शेलींगकर गुरुजींकडून ते चित्रकला शिकले आणि मडिलगेकर उर्फ बापू यांच्याकडून शिल्पकलेचं मिळवलं होतं..त्यांनीच डोळे उघडे असलेले गौतम बुध्द घडवले...

स्टॉक मार्केट च्या एकुण कारभारात बाबासाहेबांना विशेष रस होता. त्यासाठी त्यानी स्वताची कंपनी देखिल सुरु केली होती कंपनीचं नाव होतं..
'स्टॉक्स अँड शेअर्स अँडव्हाझर्स'...

बाबासाहेब आंबेडकर एक उत्कृष्ट फलंदाजही होते..
बाबासाहेबांचा शालेय जीवनात मुम्बई ला आल्यावर सर्वात आवडता खेळ कोणता होता तर तो म्हणजे
"क्रिकेट" !!!
यात ते वरळी ,परळ, कोळीवाडा, सातरस्ता इ.भागातील इतर जातीच्या टीम्स ची मैच खेळत आणि स्वत: च्या टीम चे कॅप्टन असत. अनेक मैच ते जिंकत .बाबासाहेब एक चांगले फलंदाज (batsman) होते .त्यांना फलंदाजीतले बारकावे माहीत होते आणि ते आपल्या टीम मधील सहकार्याना समजावून सांगत...

असे हे हरहून्नरी बाबासाहेब...
बाबासाहेब समजायला वेळ लागतोय,
पण एकदा समजले कि त्यांच्याच विचारांचं वेड लागतय...
आणि विचारांचा घोळ होतं नाही...
अश्या या कलासक्त बाबासाहेबांना विनम्र अभिवादन...
- हर्षल जाधव, कोल्हापूर
9637351400

संदर्भ-
1) चांगदेव भवानराव खैरमोडे लिखित डॉ. भीमराव रामजी आंबेडकर खंड १ खंड 2

2) डॅा. बाबासाहेब आंबेडकर ( ' आठवणींतले बाबासाहेब ' लेखक योगीराज बागूल, ग्रंथाली प्रकाशन या पुस्तकातून. प्रकरण- मंतरलेले दिवस-न्यायमूर्ति भालचंद्र वराळे )

3) चित्रलेखा साप्ताहिक अंक 17 एप्रिल 2016..

मुलाला मुलीसारखं वाढवण्याचं धाडस कराल काय ?

''मी माझ्या मुलीला मुलासारखं वाढवलंय" असं छाती फुगवून सांगणारे बरेच जण भेटतात. " माझी मुलगी मला मुलासारखीच आहे" असं ते जेव्हा अभिमानानं सांगतात, तेव्हा प्रश्न पडतो की, ते आपल्या मुलाला मात्र मुलीसारखं वाढवत असतील का? पण तसं होत नाही. कारण पुरूष श्रेष्ठ असतो हे आपल्या मनात खोलवर रुजलेलं आहे.
म्हणून तर मग मुलींनी एकवेळ मुलांसारखं असलेलं आपल्याला चालतं. मग ते मुलांसारखं कपडे घालणं, केस कापणं असो किंवा धाडस, कर्तबगारी दाखवणं असो.(कर्तबगार असणं आजही पुरूषीपणाचं लक्षण आहे.)
पण हेच जर मुलगा समाजाच्या व्याख्येनुसार मुलीसारखा असेल, तर त्याचा स्वीकार होतो का? म्हणजे जर मुलगा संवेदनशील असेल, त्याला स्वैयंपाक करण्यात रस असेल, तो हळवा असेल, तर पालकांना हे चालतं का? तर नाही. त्याला बायल्या म्हणून चिडवतात. त्याला मर्द बनण्याचे, कणखर वागण्याचे डोस दिले जातात.
समानता मानणारे किती पालक आपल्या मुलाला स्वयंपाकघरात घेऊन जातात, घर सांभाळणं ही दोघांची जबाबदारी असते हे शिकवतात? खरं माणूसपण हे स्त्रीचा एक माणूस म्हणून आदर करण्यात आहे, हे सांगतात? याचा आज विचार करण्याची गरज आहे.
खऱ्या अर्थाने समानता आणण्यासाठी जेवढं मुलींना कणखर आणि सक्षम बनवण्याची गरज आहे तेवढंच मुलांना संवेदनशील बनवण्याची गरज आहे.

समाजस्वास्थ्य’ च्या निमीत्ताने....

काल अजित दळवी लिखित आणि अतुल पेठे दिग्दर्शित ‘समाजस्वास्थ्य’ हे संततीनियमनाबद्दल बोलणाऱ्या र. धों. कर्वे यांच्या कार्याचा वेध घेणारं नाटक माझ्या कोल्हापूर टीम सोबत पाहिलं.
रघुनाथ धोंडो कर्वे यांच्या लोकविलक्षण जीवनकार्यावर आधारीत एक उत्कृष्ट नाटक !
गिरिश कुलकर्णी यांचा सर्वांगसुंदर अभिनय- अतुल पेठे यांच सशक्त दिग्दर्शन.
आणि...पत्नी मालतीबाईंच्या भूमिकेत राजश्री सावंत-वाड मामा वरेरकर - अभय जबडे ; डॉ. आंबेडकर - अजित साबळे. अहिताग्नी राजवाडे झालेले रणजीत मोहिते आणि शेटे वकिलाच्या भूमिकेतले कृतार्थ शेगांवकरही छाप पाडून गेले.
सारेच कलाकार उत्कृष्ट, बरं का!
पण सर्वात महत्वाचा भाग म्हणजे रधों कर्व्यांचे विचारप्रवर्तक आयुष्य!
कुटुंब नियोजन अथवा संतती नियमनाचा भारतातील आद्य प्रवर्तक - र. धों.!
स्वातंत्र्य पूर्व काळातील कर्मठ सनातनी समाज आणि या समाजाला लैंगिकता, स्त्री-पुरुष संबंध, व्यभिचार या विषयांवर लिहिणाऱ्या, बोलणाऱ्या, संततिनियमनाचा प्रसार स्वतःच्या घरापासून करणाऱ्या, त्याविषयी विविध प्रयोग करणाऱ्या रघुनाथ धोंडो कर्वे या द्रष्ट्या माणसावर अश्लिलतेचा आरोप ठेवून गुदरलेल्या तीन खटल्यांची प्रकरणं म्हणजे हे नाटक...
र.धो....१९२०-५० काळातील युगप्रवर्तक पण तात्कालीन राजकारणामुळे कुजलेल्या अनेक महानुभावांपैकी एक!
या नाटकात सनातनी - कर्मठ हिंदू समाज, स्त्रियांचे लैगिक स्वातंत्र्य, लैगिक अंधश्रद्धा यांच्यावर प्रहार करणार्‍या एक युगद्रष्ट्याची झालेली ससेहोलपट अत्यंत प्रभावीपणे मांडली आहे. नतद्रष्ट समाजाने गुणीजनांची किती आणि कशी अवहेलना केली त्याचे ज्वलंत उदाहरण...
र. धों.चे सर्व क्रांतिकारी विचार अजून समाजात रुजलेले नाहीत. पण कुटुंब नियोजन, लैंगिक शिक्षण हे शब्दही ज्या समाजात वज्र्य होते, तिथे या संकल्पना स्वीकारार्ह बनवण्यात त्यांच्या जीवनकार्याचे निश्चितच योगदान आहे हे नाटक पाहत असताना लक्षात येते.
र. धों.ची मते सर्वमान्य झाली नसतील; पण त्यावर समाजात चर्चा झाली, विचारमंथन झाले, हीही गोष्ट महत्त्वाची आहे. अशा पद्धतीनेच ज्ञाननिर्मिती होते आणि नवे विचार मूळ धरू शकतात. शिवाय ‘समाजस्वास्थ्य’च्या त्यावेळच्या नियमित वाचकांच्या सार्वजनिक व्यवहारात नाही, तरी व्यक्तिगत जीवनात या नव्या आणि वेगळय़ा विचारांचे काही ना काही सकारात्मक प्रतििबब कसं पडत गेले हे ही या नाटकाच्या माध्यमातून कळत जाते.
आज १२५ + कोटींनंतर देशात निर्माण झालेल्या प्रचंड अराजकता आणि र.धों.नी काळाचा वेध घेऊन तेंव्हाच केलेले प्रयत्न आज नाटक पाहताना कमालीचे वाटतात..
उत्कृष्ट रंगमंच ; प्रकाश योजना ; भाषाशैली ; संवाद सातत्य यामुळे १०० वर्षा पूर्वीचा काळ प्रेक्षकांसमोर मांडण्यात सर्व टीम पूर्णपणे यशस्वी ठरली आहे.
ज्यांना र.धों. कर्वे (महर्षी धोंडो केशव कर्वे यांचे सुपुत्र) यांच्याबद्दल अधिक माहिती हवी असेल त्यांसाठी केवळ अचौक्य! (न चुकवण्यासारख) असं हे नाटक आहे.
नक्की पहा...*समाजस्वास्थ्य*
दिनांक 01/04/2017

पहिल्या प्रेमाला न्याय देणारा सिनेमा...ती सध्या काय करतेय...!!! - हर्षल जाधव

पहिल्या प्रेमाला न्याय देणारा सिनेमा...ती सध्या काय करतेय.

मराठी चित्रपट सृष्टीतील मागील दोन वर्षाचे सिंहावलोकन करायचे झाल्यास त्यामध्ये पौगंडावस्तेपासून ते कॉलेज जीवनातील प्रेमावर अनेक चित्रपट आले. गाजले देखील. प्रेक्षकांच्या आवडीचा असा शेवट काही चित्रपटांच्या कथानकांनी घडवुन आणला तर कांही कथानक समाजाचं भीषण वास्तव दाखवून विचार करायला उन्मूक्त करूनही गेल्या.

सतीश राजवाडे यांची कथा आणि दिग्दर्शित 'ती सध्या काय करतेय' हे नावच अनेक पूर्वग्रह घेवुनच कथानक सुरू करते. एकमेकांवर प्रेम असणाऱ्या प्रत्येक जोडप्याचं लग्न होईलच अशी शाश्वती नसणार्या आपल्या समाजात अनेकांनाच ती सध्या काय करतेय ? हा प्रश्न भेडसावत असतो.काही जण तो प्रश्न मनाच्या कप्यात कुलुप लावून कायमचा बंद करण्याचा खटाटोप करतात तर काहीजण वस्तूस्तितीला सामोरे जात ह्या प्रश्नाला प्रसन्न मनाने तर कधी प्रचंड दडपणाने सामोरे जातात व उत्तर शोधण्याचा प्रयत्न करतात..

या चित्रपटाचा नायक अनुराग (लहानपणचा हृदीत्य राजवाडे, पौगंडावस्थेतला अभिनव बेर्डे, मोठेपणीचा अंकुश चौधरी) आपल्या पहिल्या प्रेमाच्या शोधात सिनेमाच्या पहिल्या काही क्षणांमध्ये दाखवला आहे. प्रथम  त्याच्याच चाळीमध्ये आणि नंतर अनुराग च्या आयुष्यात एंट्री करते सिनेमाची नायिका तन्वी.(लहानपणीची निर्मोही अग्निहोत्री , पौगंडावस्थेतले आर्या आंबेकर , मोठेपणीची  तेजश्री प्रधान ) अनुरागचं पहिलं प्रेम. दोघेही लहानपणापासून एकत्र असल्यामुळे एकमेकांना मदत करने एकत्र खेळणे शाळेला ; कॉलेजला हि एकत्र जाणे यातूनच त्यांच्यात प्रेमाचा हा अंकुर फुटलेला असतो.पण हे नातं व्यक्त करायला दोघांनाहि कमी अधिक प्रमाणात शक्य होत नाही आणि समज - गैरसमजातून त्यांची कॉलेजच्या निरोप समारंभात ताटातुट होते ; ती कायमचीचं !

आपलं पहिलं प्रेम नेमकं कोणतं असा प्रश्न डोक्यात घेवुन फिरणार्या अनुराग ला थोड्या वेळाने का असेना उत्तर सापडतच पण याच काळात कॉलेज जीवनात अनुराग जेंव्हा प्रवेश करतो ; आसपासची हिरवळ पाहून त्याच्याहि मनात ' मन में लड्डू फूटा ' अशी फिलिंग निर्माण होते. या फूलावरून त्या फुलावर असं चंचल मनाचं फुलपाखरू घुटमळत असतं. मोहिनी ; अंजली असा प्रवास करून त्याचं मन अखेर तन्वीसाठीच व्यक्त व्हायचं असा निश्चय करून जातो पण पव्या सोबत घेतलेली ड्रिंक त्याचे मनसुबे उधळून लावते आणि तन्वी कायमचीच निघून जाते.

नंतर च्या काळात दोघेही आपापल्या आयुष्यात वेल सेट्ल होतात. पव्याने आयोजित केलेल्या गेट टुगेदर पार्टीला पुर्वीचे फोटो पाहत असताना एका मैत्रिणीने विचारलेला प्रश्न त्याला भलताच आतून हादरून सोडतो ' ती काय करते रे सध्या ? ' या प्रश्नाने तो तात्काळ भांबावतो. पार्टीला सर्व मित्र मैत्रिणी आलेले असताना तन्वी का आली नाही ; हा एकच प्रश्न त्याला सतावतो अखेर पव्याच तन्वीच्या संपर्कात येवून ' ती परत आली आहे ' अशी धक्कादायक पण तूर्तास आनंद देणारी बातमी तो देतो व पहिल्या प्रेमाचा दुसरा डाव येथून सुरू होतो.

पहिल्या अधुर्या डावात व्हिलन ठरलेला पव्या या दूसऱ्या डावातहि व्हिलनच ठरतो.तन्वीला भेटायला गेलेल्या अनुराग ला पव्या नेमका तन्वीला पाहतानाच फोन करतो ईतक्यात तन्वी निघून जाते.नंतर च्या काळात दोघांची पुन्हा पुन्हा भेट दाखवली आहे. अव्यक्त शब्दांना वाट मोकळी करून देण्यासाठी दोघीही वाट पाहत असतात अखेर त्याच जुन्या चाळीत दोघांची भेट दाखवली आहे.त्याने जपून ठेवलेली व तिला देता न आलेली अंगठी अखेर तिला तो देतो पण ती अंगठी तिच्या कोणत्याचं बोटात बरोबर बसत नाही म्हणून शेवटी अंगठ्यामध्ये त्या अंगठीला जागा देते.यावेळी दोघेही भरभरून बोलतात.अव्यक्त प्रेमाचा पाझर दोघांच्याहि डोळ्यांतून ओसंडून वाहतो. ईतके दिवस अनुभवलेला विरह व्यक्त करताना तन्वी यापुढे मी तुझ्या कायमच संपर्कात राहीन आणि आज जर मी व्यक्त झाले नसते तर एवढ्या चांगल्या मित्राला गमावून बसले असते असं स्पष्ट सांगते.

ईतक्या वर्षानंतरहि आपल्या आठवणींना ताज करण्याचा दोघेही प्रयत्न करतात.

लहानपणी मनाने दिलेला कौल आणि त्याच दिवसांच्या काळात वयात आलेले प्रेम आणि आता याच प्रेमाला सामंजस्यपणाची लकेर दिग्दर्शकाने उत्तमरित्या साकारली आहे.आपले पहिले प्रेम लग्नाच्या स्वरूपात आपल्याला गवसले नसले म्हणून काय झाले सध्या आपण तसेच पुर्वीसारखे एकमेकांचे सच्चे मित्र म्हणून राहू हा सकारात्मक संदेश चित्रपटाचा हेतु साध्य करतो.खर्या प्रेमाला दिग्दर्शकाने दिलेला हा न्याय वाटतो.

जिव्हाळ्याचा विषय ; साधे ; सोप्पे ; सरळ पुढे जाणारे कथानक ; संवादांची उत्तम मांडणी आणि सिनेमात वेळोवेळी प्रसंगाला अनुसरून येणारी गाणीहि मस्त आहेत. हृदयात वाजे समथिग ; परिकथा ; जराजरा ; कितीदा नव्याने हि गाणी कथानकात मिसळून गेली आहेत.सर्वच कलाकारांची सुरेख साथ सिनेमाला लाभली आहे.एकंदरीत हा  सिनेमा पाहणाऱ्या प्रत्येकाला आपल्या पहिल्या प्रेमाची आठवण नक्कीच करूjन देतो आणि ' ती सध्या काय करतेय ' किंवा ' तो सध्या काय करतोय ' असा प्रश्न मनात घोंगावत घेवुन प्रेक्षक चित्रपटगृहातून बाहेर पडतो.

ती सध्या काय करतेय...!

*ती सध्या काय करतेय...!!*

आई वडिलांच्या अब्रूसाठी स्वतःच्या प्रेमाचा गळा घोटतेय ;
भावकीच्या सन्मानासाठी पुन:पुन्हा जातीसाठीच माती खातेय...

संसाराच्या रहाट गाडग्यात स्वतःला ती आता कोंबून घेतेय ;
त्याच्या सोबतच्या आठवणीतच आता ती जगते म्हणतेय...

कधी कधी भावुक होवून फोनवर त्याच्याशी बोलताना चार अश्रु ढाळतेय ;
शरीराने एकत्र नसलो म्हणून काय झालं ;
मनानं मात्र नेहमीच सोबत असतोय..!
असा भाव मनात मात्र ती नेहमीच जपतेय..

नवराही म्हणे  तिचा *"सध्या ती काय करतेय"* या प्रश्नाला जरा जास्तच भिड़तोय ;
संधी भेटेल तसं जुन्या प्रेमाचा गुलकंद तो हि चाखतोय...

हि मात्र भेदभाव न करता जेवढं प्रेम *त्याच्यावर* करतेय तेवढचं प्रेम *नवऱ्यावरही* करतेय..
परंपरावादी संसाराच्या तारेवरची हि कसरत ती लिलया पूर्ण करतेेय..

अंधार पडला की पत्नी म्हणून रात्र कर्तव्य ती निमुटपणे पार पाडतेय ;
कधी कधी ईच्छे विरुध्द वापरली तरी बलात्कारी म्हणून नवऱ्याला मनातल्या मनातचं नाड़तेय..

जग हि आता तिच्या साठी काहीच करत नाही ;
आपल्या त्या पिनल कोड मध्येहि याला काहीच शिक्षा नाही..
म्हणून

नैतिक अनैतिक च्या भंपक विचाराला ती फाट्यावर मारतेय...
आपल्या *प्रियकराची प्रेमळ प्रेयसी* आणि *नवऱ्याचीही पतिव्रता पत्नी*
अश्या दोन्ही भूमिका ती उत्तम प्रकारे बजावतेय...

*ती सध्या एवढंच करतेय...*
*ती सध्या एवढंच करतेय...*

- _हर्षल जाधव ; कोल्हापूर 9637351400_

नगर परिषद निवडणुकीतील अनुभव

नगरपरिषद निवडणुकीची ड्यूटी मुस्लिम धर्मीय मोठ्या प्रमाणात असणाऱ्या वाडॉत लागली होती...सहकारी असलेल्या दूसर्या मास्तरीनं बाईनी "तिथं सगळी त्यांचीचं लोक असतात" असा सूर आळवत आपली नाराजी अगोदरचं व्यक्त केली...

निवडणुक अधिकारी म्हणून काम पाहण्याचा ही माझी पहीलीच वेळ त्यामुळे उत्सुकता आणि भिती अशी संमिश्र मानसिक स्थिती होती...
*मुळात कोणतेही काम करत असताना त्या बाबतीत दूषित पूर्वग्रह न ठेवता काम करायची सवय असल्याने येथेही मला त्याची मदतच झाली..*

बुरखा घातलेल्या अनेक महिला आपल्या मतदानाचा हक्क बजावायला येत होत्या...आता ओळख पटवून घेण्या साठी आम्हाला तो बुरखा बाजूला घ्या असं म्हटल्याशिवाय गत्यतर नव्हतं. आधीच मुळातच प्रचंड अशी धार्मिक कट्टरता घेवुन आयुष्य कंठणार्या या महिला वर्गाला एका बाह्य पुरुषाने तेही परधर्मीय व्यक्तीने असं हे धर्मभ्रष्ट (?) क्रूत्य करायला सांगणे तसं जिकिरीचेचं काम पण मला येथे सांगताना आनंद होतोय की या ओळख पटवन्यासाठीच्या कार्यात त्या सर्वच स्त्रीयांनी सहकार्य केले...बूर्खा घालून आलेल्यां पैकी काही स्त्रियाँ स्वतः मतदान केंद्रात आल्यावर बुरखा डोक्यावर घेत होत्या तर काही स्त्रियांना तिथे उपस्थित उमेदवारांचे प्रतिनिधि बुरखा बाजूला करण्यास सांगत होते...व त्या निसंकोच बूर्खा बाजूला सारत होत्या...
थोडक्यात काय तर
*जी राज्यघटना ईथल्या प्रत्येक व्यक्तीला आपल्या धर्माचे पालन करण्याचा हक्क देते तीच घटना जेंव्हा मतदानासारखे राष्ट्रीय कर्तव्य पार पाडण्याची वेळ येते तेंव्हा धार्मिक बाबींना घरातचं ठेवा असा ईशारा देवून माणूस म्हणून राष्ट्रीय कर्तव्य पार पाडा असा संदेशहि देते...*

याच प्रसंगी मतदान प्रक्रियेविषयी असणारी सामान्य व्यक्तींची निरक्षरताहि मला जवळून पहायला मिळाली...
*स्वातंत्र्याची 65 वर्षे घसरुनहि ईथे कोणत्याचं ईयत्तेत मतदान कसं करायचं असतं या प्रक्रियेविषयी शिकवलं जात नाही हि जगातील सर्वात मोठी लोकशाही असणाऱ्या आपल्या देशाची शोकांतिकाचं आहे...*

असं असूनही आपल्या मतदानाच्या हक्काची जाणीव असणारे तर काही आपण मतदान नाही केले तर आपल्या नावावर ज्या सरकारी योजना सुरू आहेत त्या बंद होतील या भीतीने तर काही लोक थोड्याश्या पैश्यासाठी विकले गेलेले असा संमिश्र जनसमूह मतदान प्रक्रिया पार पाडताना दिसून आला..
बाकी सद्रुढ लोकशाही निर्मितीसाठी मतदारांची साक्षरता हा मुद्दा आमच्या शिक्षण व्यवस्थे चालवणार्याच्या  जेंव्हा लक्षात येईल तो दिन सोनियाचा !

- *हर्षल जाधव*
9637351400
दिनांक :- 2 डिसेंबर 2016

गुलाबी नोटेचे स्वप्न पाहत बँके बाहेरच उभी असलेली एक अडाणी आजीबाई..

गुलाबी नोटेचे स्वप्न पाहत बँके बाहेरच उभी असलेली एक अडाणी आजीबाई..

"एवढी गर्दी कमी येवू देत मग मग मला पैसे मिळतील" असा समज करून ती बाहेरच उभी होती...सुरकुत्या पडलेल्या चेहऱ्यावर चिंतेच्या रेषा स्पष्ट दिसत होत्या...रांग हनुमानाच्या शेपटी सारखी वाढतच होती...
न राहवून मीच तिची चौकशी केली..तिला तिच्या खात्यातील पैसे काढायचे होते पण बँकेतील गर्दी पाहून तीला काय करायचं उमजत नव्हत..शेवटी मीच तिला पैसे काढायची स्लिप भरून दिली आणि महिलांसाठीच्या रांगेत उभे राहायला सांगितलं...

महिलांची रांग छोटी होती..माझ्या अगोदर पैसे घेवुन ती मोकळी पण झाली...दरवाजाकडे जावु लागली..बँकेतून बाहेर पडते तोच तिच्या काहीतरी लक्षात आलं...मागं फिरली..रांगेत मी अजून उभाच होतो..माझ्या जवळ आली आणि मोठ्या समाधानाने "येतो पोरा " म्हणत निघून गेली...

टीव्ही वर नुसत्या शहरातील बँकेत जमणार्या गर्दीचं चित्रीकरण दाखवलं जातंय..आमच्या खेड्यातील या अडाणी म्हातारा- म्हातारिंची स्वः कष्टातून जमवलेल्या पैस्यासाठीची धडपड कोणालाच कशी दिसत नाही...!

काळाच्या पटलावरील एक एक दिवसांनी पुसट होत जाणाऱ्या या ठिपक्यांनी बँकेचे व्यवहार अचूक पार पाडावेत हि अपेक्षाच मुळात चुकीची आहे पण आशाळभूत नजरेने त्यांनी आमच्या सारख्या एखाद्या तरुण तुर्काची मदत मागावी आणि आम्ही ती करू नये हे मात्र चुकीचं आहे...

बँकेत येवूनहि बँकेत न आलेल्या अनेक वृध्द लोकांना आज आपल्या सारख्या शिकलेल्या तरुणांची गरज आहे....मी मदत केली तुम्हीही करा..
- हर्षल जाधव
दिनांक :- 12 नोव्हेंबर 2016